เพราะถ้าไม่มีแม่ในวันนั้น ก็คงไม่มีบรรณาธิการคนนี้ในวันนี้
เส้นทางสายบรรณาธิการของผมเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันอังคารปี 1973 ตอนที่ผมพุ่งออกมาจากท้องแม่ พร้อมกับเหยียบคันเร่งมิดไมล์ตั้งแต่วินาทีแรก
แม่มอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้ผมตั้งแต่นาทีแรกของวันเกิด ซึ่งหากไม่มีมัน ผมคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะออกวิ่งบนถนนสายอาชีพ "ครีเอทีฟสายยานยนต์" อย่างทุกวันนี้
กิโลเมตรแรกๆ ของการเดินทางเริ่มต้นที่ถนนในย่านไชน่าทาวน์ (ใกล้ๆ กับสถานีรถไฟ Tanjong Pagar ในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นที่ที่ผมใช้ชีวิตในช่วงไม่กี่ปีแรกของวัยเด็ก
ผมเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 6 คน พ่อของผมเป็นกะลาสีเรือและคนงานรับจ้างทั่วไป ส่วนแม่เป็นแม่บ้านที่เรียนเก่งมากตอนประถม แต่ต้องลาออกกลางคันเพราะผู้ใหญ่สมัยนั้นเชื่อว่าการส่งลูกสาวเรียนหนังสือเป็นการสิ้นเปลืองเงินที่แท้จริงก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว
ครอบครัวตระกูล "ติ่ง" (Ting) และข้าวของทั้งหมดของเรา อัดแน่นอยู่ในห้องรูหนูห้องเดียว เราต้องใช้ห้องครัวและห้องน้ำรวมกับครอบครัวอื่นที่อยู่กันอย่างแออัดบนชั้นสองของตึกแถวที่สภาพก้ำกึ่งระหว่าง "พออยู่ได้" กับ "อนาถา"
ไม่รู้ทำไม ภาพจำของห้องครัวและส้วมซึมพวกนั้นถึงได้มืดมัวพอๆ กับบันไดไม้เก่าๆ คร่ำครึสไตล์ไชน่าทาวน์ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เหยียบ
หรือบางที กับข้าวฝีมือแม่ในสมัยที่ผมยังเป็นเด็ก "ฐานะรากหญ้า" มันอาจจะเรียบง่ายเกินไปจนไม่มีอะไรให้จดจำ แม้แต่ในวันตรุษจีนที่มีเนื้อสัตว์ให้กินมากกว่าปกติก็ตาม หรือบางทีผมอาจจะไม่ค่อยได้อาบน้ำด้วยซ้ำ เพราะทั้งบ้านต้องช่วยกันประหยัดทั้งน้ำและเงิน
แต่สิ่งที่ผมเลือกจะจำได้แม่น คือการนั่งเล่นรถของเล่นไม่กี่คันในห้องพักอันสมถะบนถนน Tras Street แห่งนั้น
ผมยืนยันไม่ได้หรอกว่าในบรรดารถพวกนั้น มีคันไหนที่เป็นของผมจริงๆ หรือเปล่า แม้ว่าความทรงจำ "สายยานยนต์" ยุคบุกเบิกของผมจะดูจางน้อยกว่าควันไอเสียดำๆ จากท้ายรถบรรทุกดีเซลเน่าๆ ก็ตาม
แต่ที่ผมมั่นใจคือ แม่ไปขอให้เพื่อนบ้านใจดีช่วยบอกลูกชายเขาให้แบ่ง "รถ" มาให้ผมเล่นด้วย และเราก็ไถรถไปบนพื้นไม้ด้วยกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อผมไม่มีอะไรเลย ผมจึงยินดีอย่างยิ่งที่จะให้อีกฝ่ายรับบทเป็น "เถ้าแก่" ขับ Mercedes-Benz ส่วนผมยอมเป็นแค่ "ลูกกระจ๊อก" ขับ Toyota คู่ใจ ผมคงแสดงบทมือขวาชาวฮกเกี้ยนได้สมบทบาทมาก เพราะหลังจากนั้นผมถูกอัปเกรดให้ขับ Cadillac สุดหรูในวันธรรมดา และ Celica ราคาถูกในวันหยุด
การอัปเกรดทางยานยนต์ครั้งต่อมาของผม คือลานจอดรถกลางแจ้งขนาดใหญ่ใต้ตึกแฟลต HDB ย่าน Clementi ที่ครอบครัวเราย้ายไปอยู่
ที่นั่น ผมเริ่มมีงานอดิเรกแปลกๆ คือการจดชื่อยี่ห้อ รุ่น และเลขทะเบียนของรถทุกคันที่จอดอยู่ใต้ตึกและบล็อกใกล้เคียง
แม่คงแอบกังวลว่าความฝันในวัยรุ่นของลูกชายคือการเป็นพนักงานจดตั๋วที่คอยเดินตรวจลานจอดรถทั่วเกาะเพื่อเขียนใบสั่ง และแอบส่องรถสวยๆ ไปพร้อมๆ กัน
โชคดีที่แม่ช่วยผลักดันให้ผมตั้งใจเรียน พร้อมๆ กับปล่อยให้ผมดื่มด่ำกับความหลงใหลในรถยนต์ที่มีมาตลอดชีวิต ตั้งแต่รูปภาพแปะผนังไปจนถึงบทความวิจารณ์รถ และโชคดีเหลือเกินที่วิชาโปรดของผมคือภาษาอังกฤษ ซึ่งกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการ "เล่าเรื่องราวสายยานยนต์" ของผมในอีกหลายสิบปีต่อมา
บทสุดท้ายของผมกับคุณแม่วัย 81 ปี ปิดฉากลงในปี 2018 เมื่อแม่เดินทางสู่สรวงสวรรค์ หากแม่ยังอยู่ เดือนพฤษภาคม 2569 นี้ แม่จะมีอายุครบ 90 ปีพอดี
ปี 2018 คงจะหนักหนาสำหรับผมมากกว่านี้ หากแม่ไม่ได้ส่ง "พรศักดิ์สิทธิ์" ลงมาช่วยเปลี่ยนเส้นทางสายอาชีพของผมให้ดีขึ้นหลังจากท่านจากไปได้ไม่กี่เดือน และแม่ก็ประทานพรให้ผมอีกครั้ง เมื่อทางเบี่ยงที่แสนรื่นรมย์นั้นจบลงด้วยการ "ยูเทิร์น" กลับเข้าสู่โลกของสื่อยานยนต์ในฐานะบรรณาธิการของ Motorist
ขอบคุณครับแม่ ที่ยอมให้ผมเล่นรถมากจนเกินพอดี และคอยช่วยเหลือผมเงียบๆ ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา
คอลัมนิสต์ รถในอดีต และคุณแม่ผู้ล่วงลับ (1936-2018).
ต้องการ ประเมินราคารถ? สามารถติดต่อเราเพื่อรับการประเมินราคารถฟรี ภายใน 24 ชั่วโมงได้เลย…
