ความหวาดหวั่นต่อความเร็วต่ำ นำไปสู่ความโกรธ... ความโกรธนำไปสู่ความเกลียดชัง และความเกลียดชังนำไปสู่ความทรมานในการแสวงหาความเร่งเร้า
นั่นคือถ้อยคำแห่งปัญญา ที่ไม่ได้มาจากปรมาจารย์โยดาแน่นอน ทว่ามาจากปรมาจารย์ช่างเครื่องอาวุโส (ที่ดูจะแก่น้อยกว่าโยดานิดหน่อย) ในอู่ซ่อมรถนอกระบบแห่งหนึ่ง ผู้ที่คอยปรับแต่งรถคู่ใจของคุณด้วยความหวังว่าจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็น "ยานแข่งซิ่ง" บนล้อแม็กสไตล์สปอร์ต
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ใน "จินตนาการ" อันไกลโพ้น ผมเคยเป็นพาดาวัน ผู้บ้าคลั่งยานยนต์... ชายหนุ่มที่ถูกดึงดูดให้วอกแวกด้วยความกระหายต่อความเร็ว ซึ่งเป็นโรคติดต่อที่เกิดขึ้นกับเหล่านักซิ่งวัยรุ่นแทบทุกคนในกาแล็กซีเล็กๆ ของเรา โดยมีจุดแวะ "พิตสต็อป" เป็นร้านกาแฟอยู่เนืองๆ
ตัวผมเองถูกขับเคลื่อนด้วยกาแฟนับแก้วไม่ถ้วน ซึ่งราคาถูกกว่าน้ำมันเบนซินพรีเมียมสำหรับเติมเจ้า "จรวดทางเรียบ" ของผมอย่างเทียบไม่ติด
"พลังแห่งความเร็ว" ของผมถูกปลุกให้ตื่นขึ้นครั้งแรกกับรถ Fiat Uno Turbo มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็น ฮัน โซโล อยู่หลังพวงมาลัย Momo แต่ในขณะเดียวกัน เจ้าเบนซินเทอร์โบตัวจ้อยคันนี้ก็ทำให้ผมหัวร้อนจนเหงื่อตกเหมือนชิวบัคก้าขนปุกปุย เพราะปัญหาจุกจิกทางกลไกของมัน
จากนั้นจักรวรรดิรถซิ่งแดนอาทิตย์อุทัยก็โต้กลับ ด้วยเครื่องยนต์ DOHC VTEC! ส่งผลให้ผมตกอยู่ในภวังค์และย่างกรายเข้าสู่เส้นทางสายมืดของ Honda Civic ... มันครอบงำโชคชะตาการขับขี่ของผมตลอดมาและกลืนกินตัวตนของผมจนหมดสิ้น
เมื่อได้กวัดแกว่ง "ไลท์เซเบอร์" ในร่างของ Civic VTi 3 ประตูสีแดงอิมพีเรียล ประหนึ่งผมกลายเป็น "อนาคินแห่งเอเชีย" ที่กำลังเดินเฉิดฉายอยู่บนขอบดวงตะวัน ผมถึงขั้นพก "เจ้าหญิงเลอาแห่งเอเชีย" ส่วนตัวมาด้วย (ซึ่งก็คือภรรยาผู้ปราดเปรียวของผมที่ดูงดงามเสมอเมื่อสวมชุดสีขาว)
แต่แล้วในที่สุดความคลั่งไคล้ในความเร็วของผม ก็เริ่มขยับเข้าสู่ความอยากรู้อยากเห็นอย่างแนบเนียน...
ผมควรจะตอบรับพลังที่เหนือกว่านี้ไหม ทั้งที่มันไม่ใช่ทางของเจได? ทำไมเจไดถึงใช้พลังทางวิศวกรรมเพื่อความรู้และการป้องกัน แต่ไม่เคยใช้เพื่อโจมตี? ผมควรจะดิ่งเข้าสู่การอัปเกรดสมรรถนะเลยดีไหม เพราะมันมีแค่ "ทำ" หรือ "ไม่ทำ" เท่านั้น ไม่มีหรอกคำว่าลองดูน่ะ
สุดท้ายผมก็โอบรับด้านมืดจาก Civic Type R สีขาวสว่าง พลังทางยานยนต์ของผมพุ่งทะลุหลังคาเหล็กไปไกล
ผมสามารถเคลื่อนย้ายวัตถุเล็กๆ ได้ตามใจปรารถนา (่ส่วนใหญ่เป็นแค่ของใช้ส่วนตัวและของรกๆ ในห้องโดยสารน่ะนะ) ผมมีความรู้สึกไวต่อ "พลัง" (ของตำแหน่งด่านตรวจ) เป็นพิเศษยามได้ลากรอบเครื่องยนต์ B16B ไปถึงขีดแดง และผมก็ใช้พลังฟอร์ซบีบคั้นเงินออกมาจากบัญชีธนาคารขนาดเท่าตัว Ewok ของผม เพื่อรักษาเจ้า Civic ราคาแพงคันนี้ให้อยู่ในวงโคจรของผมต่อไป
ท้ายที่สุด "ดาวมรณะ" (ทางการเงิน) ก็ทำลายดาวเคราะห์ VTEC ส่วนตัวจนพินาศ และทำให้ความฝันของพาดาวันผู้บ้าคลั่งคนนี้แตกสลาย
โชคดีที่ผมยังพอจะใช้พลังฟอร์ซลวงจิตใจกับตัวเองได้บ้าง และใช้เวลาไปกับการคิดทบทวนถึงวันเวลาอันน่าตื่นเต้นในอดีตของการเป็นนักซิ่งรุ่นเยาว์ ผู้ซึ่งพฤติกรรมการขับขี่ดูจะเป็นแบบเจไดมากกว่าจะเป็นแบบคนเขลาทั่วไปครับ
แม้แต่ Darth Vader ก็ต้องโบกรถ เมื่อเครื่องบินรบ TIE fighter ของเขาต้องจอดโมฯอยู่ที่อู่
[cta_sell_car]
